ತೇಜಸ್ವಿ ಬದುಕು-ಬರವಣಿಗೆ-ಚಿಂತನೆ: ನಿಸರ್ಗವೇ ಪ್ರೇರಣೆ

ಆಧುನಿಕ ಸಮಾಜ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಮುಂದೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ದಾರ್ಶನಿಕರನ್ನು ಮರೆತು ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮದ ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿರುವಾಗ ಅದು ಹೇಗೆ ತೇಜಸ್ವಿ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ? ಈ ಧ್ವನಿಗಳಲ್ಲಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಇದು. ಈ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವವರಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಧಗಳಿವೆ:

ಒಂದು, ಅಫ್ಕೋರ್ಸ್ ಇದೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿ, ಕುತೂಹಲ, ವಿಸ್ಮಯ ಹೊಂದಿರುವವರು. ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶವಾಗಿ ಬೆರಗಾಗಿರುವವರು. ತೇಜಸ್ವಿಯನ್ನು ಅರಿಯುವ ಮೂಲಕ, ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಮರು ಓದುವ ಮೂಲಕ ಬಹುಶಃ ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರವೇನಾದರೂ ಸಿಗಬಹುದಾ ಎಂದು ಆಸೆ ಹೊಂದಿರುವವರು. ಇವರ ಕಾಳಜಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ವಿಧ ಇದೆ. ಇವರ ‘ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಬೇಕು’ ಎಂಬ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಂಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು, ನೋಡಿ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಹ ಪರಿಪೂರ್ಣನಲ್ಲ ಎಂದು ಸಾರಬೇಕು, ಓದುಗರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಕೆಡವಬೇಕು ಎಂಬ ಒಳಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ಅಸಮಾಧಾನಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿರುವ ದುರುದ್ದೇಶಿತ ಆಸಕ್ತಿ. ಈ ಎರಡು ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ‘ಹಜೇನಿಗೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ನೋಡುವ’ ಎಂಬಂತಹ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಪರೀಕ್ಷಾರ್ಥ ಉಡಾವಣೆಯಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಗೋಣಿಗುತ್ತ ಸಂಶಯ ಬಿತ್ತುವ ಯತ್ನಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತೇಜಸ್ವಿಯನ್ನು ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಚರ್ಚಿಸಲು ಸಮಾಜಮುಖಿ ಪತ್ರಿಕೆ ವೇದಿಕೆ ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಸಮಂಜಸ ಕೆಲಸವಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಆತನ ಸಾಹಿತ್ಯ ವಿಚಾರ, ಕೊಡುಗೆಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗೆ ಅರ್ಹ. ಆದರೆ ಇದು ಅಧ್ಯಯನದ ಆಸಕ್ತಿಯೋ, ಪ್ರತಿಮೆ ಕೆಡಹುವ ಉತ್ಸಾಹವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಸಮಾಜ ಘಾತುಕ ಶಕ್ತಿಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಸಭ್ಯರನಿಸಿಕೊಂಡವರಲ್ಲಿಯೂ ಘಾತುಕ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮರಿ ಹಾಕುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ತೇಜಸ್ವಿ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಇಂತಹವರ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇರಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತವೇ ವಿನಾ ಅದರಡೆಗೆ ಸಮಯ ಶಕ್ತಿ ಹರಿಸುವುದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತವೆ. ‘ಕಾಲ ಮಿಕ್ಕಾ ಇದೆ, ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ ಬಿಟ್ಟು ಅಡ್ಡ ದಾರಿ ತುಳಿಯಬೇಡಿ’ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದವರು ತೇಜಸ್ವಿ.

ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿಮರ್ಶೆ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಅದೊಂದು ತಕ್ಕಡಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರುವುದು ದುರಂತ. ಅದು ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಇದರ ಬೇರು ಹೊಡೆಯಿತೋ ಕಾಣೆ; ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳವರೆಗೆ, ಹಿರಿಯರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕಿರಿಯರವರೆಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಅದು ಶುರುವಾಗುವುದೇ ಇತರೆ ಕೃತಿಗಳೊಂದಿಗಿನ ಹೋಲಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ. ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಗಳುವಾಗಲೂ ಇನ್ನಾರನ್ನೋ ತೆಗಳಿ ಈತ/ಈಕೆಯನ್ನು ಅಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸುವುದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಟುಕು ಟುಕು ಬಂಡಿಯಂತೆ. ಈ ವಿಮರ್ಶ ತಂತ್ರ ಬಹಳ ಕ್ಷೀಣವಾದದ್ದು, ಅಲ್ಪವಾದದ್ದು.

ತೇಜಸ್ವಿಯ ಸಮಕಾಲೀನರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಲೇಖಕರೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿ ಉಳ್ಳವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಜನರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಕೆ ಸಲ್ಲದು. ತೇಜಸ್ವಿಯನ್ನು, ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಅಳೆಯಲು ಅಗಾಧ ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ತೇಜಸ್ವಿಯ ಬರಹಗಳನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಅನೇಕ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಒಂದೋ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯೆಂದು ಅಥವಾ ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯೆಂದು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಮಾನದಂಡಗಳು ಅಥವಾ ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ದುರ್ಬಿನುಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ತಾಳೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಟೆಲಿಸ್ಕೋಪಿನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮೈಕ್ರೋಸ್ಕೋಪನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದರೆ ಹೇಗೆ? ಅಥವಾ ವೈಸ್ ವರ್ಸ.

ತೇಜಸ್ವಿ ಬದುಕಿದ್ದಾಗಲೇ ಕೆಲವರು ಅವರ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಗೂಢ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಸಂಕೀರ್ಣ ಭಾವಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಗಹನವಾದದ್ದನ್ನು ಆರೋಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ತೇಜಸ್ವಿ ಅಂತಹವರಿಗೆ ‘ನೋಡೋ, ಅದರಲ್ಲಿ ಏನು ಬರೆದಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ಅರ್ಥ, ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ, ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ತಾತ್ವಿಕ, ದೇಶೀ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ/ಪೌರಾಣಿಕ- ಈ ಬಗೆಯ ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ಮಾನದಂಡಗಳು ಮತ್ತು ದುರ್ಬಿನುಗಳು ತೇಜಸ್ವಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸಲಾಗದು, ಅನ್ವಯಿಸಬಾರದು.

ತೇಜಸ್ವಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಓದಲು, ಆಸ್ವಾದಿಸಲು ಇರಬೇಕಾದ ಮೊದಲ ಮಾನದಂಡ ಮುಗ್ಧ ಮನಸು. ಅಂತಹ ಓದುಗನ ತುಂಬ ಕುತೂಹಲ, ಕೌತುಕಗಳು ತುಂಬಿರಬೇಕು. ಮೊದಲು ಲಿಟರರಿ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಓದಿ ಓದಿ ಪಳಗಿರಬಾರದು. ಪಳಗಿದ್ದರೂ ಅನಕ್ಷರಸ್ಥ ಆಗಿ ಉಳಿಧಿರಬೇಕು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಯಾಕಂದರೆ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಸಹ ಅದೇ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ. ಮುಗ್ಧತೆ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನೇ, ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶತೆ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶತೆಯನ್ನೇ ಬೆಂಬತ್ತದೆ. ತೇಜಸ್ವಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಪಾತ್ರಗಳು ತನ್ನದೇ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ, ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಒಡನಾಡಿದ ರಕ್ತ ಮಾಂಸ ತುಂಬಿದ ತೊಗಲು ಹೊದ್ದ ಜೀವಿಗಳು. ಅವರು ಬರೆದ ಕಥೆಗಳು ಅವರ ಸುತ್ತಲೇ ಜರುಗುವ, ಅವರೇ ಭಾಗಿಯಾಗಿರುವ ಘಟನೆಗಳು. ಅವರ ಪಾತ್ರಗಳು ಯಾರೂ ಮೇಧಾವಿಯಲ್ಲ, ಫಿಲಾಸಫರ್ ಅಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟು, ಸಾವು, ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟವರಲ್ಲ. ತೇಜಸ್ವಿ ತಮ್ಮ ಕಥನಕ್ಕೆ ಕಲಾತ್ಮಕ ಮೌಲ್ಯ ತುಂಬಲೆಂದು ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲದ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಆರೋಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ತಿರುಚುವುದಿಲ್ಲ. ಕತೆಯನ್ನು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕಗೊಳಿಸುವ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಸಂಕೀರ್ಣಗೊಳಿಸುವ, ಅಮೂರ್ತಗೊಳಿಸುವ ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ತೇಜಸ್ವಿಯ ಈ ಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಒಂದು ಕ್ಯಾರಿಕೇಚರ್ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರಗಳೆಡೆ ಅಗಾಧ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ನಿರೂಪಕ ಪಾತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಲಿಗೆಯಿಂದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೂ ವಿಶೇಷ ಏನೆಂದರೆ ಅವರ ನಿರೂಪಕ ಸಹ ಅತ್ಯಂತ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಆದರ ಸಾಹಸಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಷ್ಟೇ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಿರೂಪಕನಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿದವನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಲೇಖಕ ತನ್ನ ಅರಿವಿನ ಆಳವನ್ನು ನಿರೂಪಕನ ಮೂಲಕ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ತೇಜಸ್ವಿಯ ನಿರೂಪಕನೊಳಗೆ ಅಂತಹ ಪಂಡಿತ, ಸಂತ, ದೈವತ್ವ ಬೌದ್ಧಿಕತೆಯ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಾಣಿಸೋಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದಾದ ಜೈವಿಕವಾಗಿ ನಿಸರ್ಗ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಸುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರ ಪ್ರಭಾವಿಸಿರುವ ಮಾನವೀಯತೆ ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯಗಳು ಈ ನಿರೂಪಕನಲ್ಲಿವೆ. ಯಾವುದೇ ಹಂದರಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಗೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ತಾನಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ದುಷ್ಟಂತೆ ವರ್ತಿಸಲು ಆಗದೋ ಹಾಗೆ ಬಲವಂತದಿಂದ ತಾನಲ್ಲದ ಸಜ್ಜನಿಕೆಯನ್ನೂ ತೋರಿಸಲಾಗಲ್ಲ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನೀವು ನಿವಲ್ಲದ ದುಷ್ಟನಾಗಿ ಯಾರ ಮೇಲೋ ಕೈಯೆತ್ತಿದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಬರುವ ಬದಲು ಅನುಕಂಪ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ನೀವಲ್ಲದ ಸಿಹಿ ಮಾತು, ಸಿಹಿ ನಡೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದಾಗ ಕಪಟ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಎದುರಿರುವ ಜನಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ, ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಾನ್ಸೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ಹೇಳಲ್ಲವಷ್ಟೇ. ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲವೆಂದು ಮನುಷ್ಯ ಪದೇ ಪದೇ ಇಂತಹ ಟ್ರ್ಯಾಪ್ ಒಳಗೆ ಬೀಳುವುದು ಅತ್ಯಾಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಪ್ರಮಾಣ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕಟಣೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ನಯವಾಗಿ, ಕೆಲವರು ಒರಟಾಗಿ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿಂದಲೇ ನಾವು ಜನರನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯವರು ಕೆಟ್ಟವರು ಪೆದ್ದರು ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ತೇಜಸ್ವಿ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರ ಮತ್ತು ನಿರೂಪಕನ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಇತರರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನ, ವಿಶೇಷ.

ಇದರ ಇನ್ನೊಂದು ಅಡ್ವಾಂಟೇಜ್ ಏನಪ್ಪ ಎಂದರೆ ಇಂತಹ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಓದುಗನಿಗೆ ಬೌದ್ಧಿಕ ತಯಾರಿಯ ಅಗತ್ಯವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ! ಹಾಗೆಂದಾಕ್ಷಣ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯವೇ ಸರಳವಾದದ್ದು ಎಂದಲ್ಲ. ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಪಾತ್ರ ಮತ್ತು ನಿರೂಪಕ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವನನ್ನು ಸುಲಿದು ನೋಡುವ ಹೊರೆ ಓದುಗನಿಗೆ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯೇತರರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ, ಸರಕ್ಕಂತೆ ಸೆಳೆಯುವ ಕ್ರೈಂ, ಸೆಕ್ಸ್, ಹಾರರ್ ಮುಂತಾಗಿ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಿದ್ದರೂ ಯಾವುದರ ಸೋಂಕಿಲ್ಲದೆ ಪರಿಶುದ್ಧವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕಿನ ಓದುಗರನ್ನು ಸೆಳೆದಿರುವುದಕ್ಕೆ, ತೇಜಸ್ವಿ ರೀಚೆಬಿಲಿಟಿಗೆ ಇದೇ ಕಾರಣ.

‘ತೇಜಸ್ವಿ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸ್ಥಾನಮಾನವಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಮಹಿಳೆಗೆ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಕೊಡುವುದಂದರೆ ಕಂಡ ಕಂಡವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ‘ತಾಯಿಯೇ, ತಂಗಿಯೇ’ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದಲ್ಲ ಅಥವಾ ಮಹಿಳೆಯರೆಂದರೆ ಸೆಕ್ಸಿಲ್ಲದೇ ಸದಾ ಅತೃಪ್ತರಾಗಿ ನರಳುವ ಜೀವಿಗಳೆಂದು ಲಾಲನೆಯ ಕಾಳಜಿ ತೋರುವುದಲ್ಲ; ಗ್ಯಾಬ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಅವರೊಳಗಿನ ಗಡಸುತನವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವುದು, ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸುವುದು. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿ, ಇಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದ ಹುಡುಗಿಯರು ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮಿನಲ್ಲಿ ತೇಜಸ್ವಿಯನ್ನು ‘swag’ ಎಂದು ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹುಡುಗಿಯರ ಸೆನ್ಸಿಬಿಲಿಟಿಗೆ ದಕ್ಕುವ ತೇಜಸ್ವಿ ಕುರುಡುಗಣ್ಣಿನ ಭಂಜಕರಿಗೆ ದಕ್ಕದ್ದು ದುರಂತ.

ಭೈರಪ್ಪನನ್ನು ಓದುವವರೆಲ್ಲಾ ತೇಜಸ್ವಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೆ ಎಂದೂ ತೇಜಸ್ವಿಯನ್ನು ಓದಿದವರೆಲ್ಲಾ ಬಲಪಂಥೀಯರು ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದೂ ಇನ್ನೊಂದು ಆರೋಪ ಕೇಳಿದೆ. ಇದು ಹೊಗಳಿಕೆಯೋ ತೆಗಳಿಕೆಯೋ ಓದುಗರೇ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು. ಇತ್ತೀಚಿನ ಒಂದು ಉಪನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಕವಯಿತ್ರಿ ಲಲಿತಾ ಸಿದ್ಧಬಸವಯ್ಯ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಕೋಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರು: “We are educating the educated, what’s the use ಅಂತ”. ಅಂದರೆ ವೇದಿಕೆ ಮೇಲೂ ವೇದಿಕೆ ಕೆಳಗೂ ಒಂದೇ ಬಗೆಯ ಜನವಿದ್ದು, ವೇದಿಕೆ ಮೇಲಿನವರು ಹೇಳುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೆಳಗಿರುವವರು ಈಗಾಗಲೇ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಮನನ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಅವರನ್ನೇ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

ನೀವು ಯಾರದೋ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧ ಸಾರಬೇಕೆಂದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಸೈನ್ಯ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿ ‘ಒತ್’ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳು ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುವುದು, ಒಟ್ಟಿನಂತೆ. ಮನುಷ್ಯಪ್ರೇಮ ಸಾರಬೇಕಾದ, ಮನುಷ್ಯಧರ್ಮ ಸಾರಬೇಕಾದ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಒಂದೇ ಎಂದು ಪದೇಪದೇ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಯಾವುದೇ ಲೇಖಕ, ದಾರ್ಶನಿಕ, ಸಂತ ಎಲ್ಲರ ಎದೆಯ ಕದವನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತಿರಬೇಕು. ತೇಜಸ್ವಿಯನ್ನು ಒಂದು ಪಂಥಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಸಂಕುಚಿತತನ. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕ ಮಹಾತ್ಮರೆಲ್ಲರೂ ಯಾವ ಪಂಥಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತರಾಗಿದ್ದರು?

ನನಗೆ ಒಬ್ಬ ಓದುಗರು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. “ನೀವು ಚಂದದ ಬದುಕಿನ ಕತೆ ಹೇಳಿ ಸಾಕು; ಅದರೊಳಗಿನ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ನಾವು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ”. ಲೇಖಕ ಓದುಗರನ್ನು ದಡ್ಡರೆಂದೋ ಅಮಾನಷರೆಂದೋ, ತಾನು ಓದುಗನಿಗಿಂತ ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರುವೆನೆಂದೂ ಭಾವಿಸುವುದು ಬಹುದೊಡ್ಡ ಮೂರ್ಖತನ, ಓದುಗನಿಗೆ ಮಾಡುವ ಅವಮಾನ.

ಅಕ್ಕರೆಯಲಿ ತೇಜಸ್ವಿಯೆಂಬ ಒಗಟನ್ನು ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರದಿಂದ ಬಿಡಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದಿರುವ ಅನೇಕ ಲೇಖಕರು ಇದ್ದಾರೆ. ಅತ್ಯುನ್ನತ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಹವಾಗಿಯೇ ಗಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ನಾನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಒಬ್ಬ ಪುಸ್ತಕ ಮಾರಾಟಗಾರರ ಬಳಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಜನ ಯಾರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಓದುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಯಾಕೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು “ಸರ್ ಜನ ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕ ಬರಬೇಕಷ್ಟೆ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಲದು. ಜನ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಬರೆದವನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹಿಡಿಸಿದರೆ ನಂತರ ಆತ ಏನು ಬರೆದರೂ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಓದುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕನಿಷ್ಠ ಎಂದು ಅಳೆಯಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದಿದ್ದರು.

ಇದು ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಓದುಗನಿಗೆ ಏನು ತಲುಪಿಸುತ್ತದೆ, ಎಷ್ಟು ತಲುಪಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವೇ. ಗಣಿತ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ಓದುಗ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕದೊಂದಿಗೆ ಲೇಖಕ ತನ್ನನ್ನೂ ಓದುಗನಿಗೆ ದಾಟಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪುಸ್ತಕದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರಬೇಕು ಅಂದರೆ ಜನಪ್ರಿಯನಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದಲ್ಲ, ಜನ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಟ್ಟು ನೋಡುವಂತಿರಬೇಕು. ಆದರ್ಶನಾಗಿರಬೇಕು, ಅನುಕರಣೀಯನಾಗಿರಬೇಕು. ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜ ಬಹಳ ವಿಶಿಷ್ಟ ಅದು ತನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲದ, ತಾನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕೆಂದಿರುವ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಸದಾ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಯಾರಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಕಂಡರೆ ತಕ್ಷಣ ಆತನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಾಧುಸಂತರು ಹೆಚ್ಚಿರುವುದು. ಸದಾ ಹೊಸಹೊಸ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು. ಅವರು ಗಬ್ಬೆದ್ದು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಅದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ. ಆದರೆ ಜನರಿಗೆ ಅವರ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಹೀಗಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ಓದುಗರು ಲೇಖಕ ಮತ್ತು ಲೇಖನವನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಅರಿಯದೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಉತ್ತಮ ಲೇಖಕರಿದ್ದಾರೆ.

ತೇಜಸ್ವಿ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗಮನಿಸದೇನೆಂದರೆ ತೇಜಸ್ವಿ ಬರೆದಿರುವ ಸೃಜನಶೀಲ ಸಾಹಿತ್ಯದಷ್ಟೇ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರು ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿರುವ ಸಾಹಿತ್ಯವಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಅವರ ಬದುಕಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ದಿನಗಳೂ ದಾಖಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟೂ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅವರ ಸರಳ, ನೇರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಾ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣತನ, ಒಂದು ಭ್ರಷ್ಟತನ, ಒಂದು ಸುಳ್ಳು, ಅನಾಚಾರ ದಾಖಲಾಗಿಲ್ಲ. ನಡೆ ಬೇರೆ ನುಡಿ ಬೇರೆ ಅನ್ನಿಸಿಲ್ಲ.